Zespół na dachu
Od kilku dni obserwuję ekipę dekarzy. I coraz częściej myślę, że niektóre zespoły mogłyby się od nich wiele nauczyć.
Zespoły
Efektywność
Współpraca
Od kilku dni obserwuję ekipę dekarzy.
I coraz częściej myślę, że niektóre zespoły mogłyby się od nich wiele nauczyć.
Na stromym dachu poruszają się z zaskakującym spokojem.
Jak koty.
Bez zbędnych ruchów.
Bez demonstracji odwagi.
Bez potrzeby udowadniania czegokolwiek.
Nie słyszę wielu słów.
Nie widzę przepychanek.
Nie widzę ludzi walczących o rację, pozycję czy ostatnie zdanie.
Widzę za to coś znacznie rzadszego.
Uważność.
Na takim dachu rzeczywistość bardzo szybko weryfikuje nadmiar ego.
Nie da się długo opowiadać o swoich kompetencjach.
Trzeba postawić kolejny krok.
A każdy nieprzemyślany ruch może kosztować znacznie więcej niż urażoną dumę.
Patrzę na nich.
I fascynuje mnie nie tylko sam dach.
Fascynuje mnie choreografia.
Dachówki pojawiają się dokładnie tam, gdzie będą potrzebne.
Materiały czekają we właściwych miejscach.
Ścieżki dojścia są przygotowane.
Ludzie są rozmieszczeni tak, żeby sobie nie przeszkadzać.
Każdy robi swoje.
A jednocześnie każdy wydaje się widzieć coś większego niż własny fragment pracy.
Nie widzę chaosu.
Widzę układankę.
Taką, która powstaje wtedy, gdy plan spotyka doświadczenie.
I kiedy patrzę na ten dach, przychodzi mi do głowy myśl, że wiele rzeczy próbujemy budować odwrotnie.
Więcej słów niż działania.
Więcej emocji niż obserwacji.
Więcej pośpiechu niż uważności.
Jakbyśmy wierzyli, że tempo jest dowodem skuteczności.
Tymczasem dach rośnie inaczej.
Jedna dachówka.
Potem następna.
Jeden krok.
Potem kolejny.
Bez spektakularnych zwrotów akcji.
I może właśnie dlatego jest tak piękny.
Bo przypomina, że trwałe rzeczy rzadko powstają z samego zapału.
Znacznie częściej rodzą się ze skupienia.
Z dobrze przygotowanego miejsca.
Z wiedzy, gdzie postawić stopę.
I z pokory wobec rzeczywistości, która — niezależnie od naszych opinii — zawsze ma ostatnie słowo.
Od kilku dni odpręża mnie patrzenie na ten dach.
Na ten spokojny, dekarski taniec.
I coraz częściej myślę, że prawdziwe mistrzostwo rzadko wygląda efektownie.
Znacznie częściej wygląda właśnie tak.
Spokojnie.
Precyzyjnie.
Bez zbędnych słów.
WIĘCEJ
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Zespół na dachu
Od kilku dni obserwuję ekipę dekarzy. I coraz częściej myślę, że niektóre zespoły mogłyby się od nich wiele nauczyć.
Zespoły
Efektywność
Współpraca
Od kilku dni obserwuję ekipę dekarzy.
I coraz częściej myślę, że niektóre zespoły mogłyby się od nich wiele nauczyć.
Na stromym dachu poruszają się z zaskakującym spokojem.
Jak koty.
Bez zbędnych ruchów.
Bez demonstracji odwagi.
Bez potrzeby udowadniania czegokolwiek.
Nie słyszę wielu słów.
Nie widzę przepychanek.
Nie widzę ludzi walczących o rację, pozycję czy ostatnie zdanie.
Widzę za to coś znacznie rzadszego.
Uważność.
Na takim dachu rzeczywistość bardzo szybko weryfikuje nadmiar ego.
Nie da się długo opowiadać o swoich kompetencjach.
Trzeba postawić kolejny krok.
A każdy nieprzemyślany ruch może kosztować znacznie więcej niż urażoną dumę.
Patrzę na nich.
I fascynuje mnie nie tylko sam dach.
Fascynuje mnie choreografia.
Dachówki pojawiają się dokładnie tam, gdzie będą potrzebne.
Materiały czekają we właściwych miejscach.
Ścieżki dojścia są przygotowane.
Ludzie są rozmieszczeni tak, żeby sobie nie przeszkadzać.
Każdy robi swoje.
A jednocześnie każdy wydaje się widzieć coś większego niż własny fragment pracy.
Nie widzę chaosu.
Widzę układankę.
Taką, która powstaje wtedy, gdy plan spotyka doświadczenie.
I kiedy patrzę na ten dach, przychodzi mi do głowy myśl, że wiele rzeczy próbujemy budować odwrotnie.
Więcej słów niż działania.
Więcej emocji niż obserwacji.
Więcej pośpiechu niż uważności.
Jakbyśmy wierzyli, że tempo jest dowodem skuteczności.
Tymczasem dach rośnie inaczej.
Jedna dachówka.
Potem następna.
Jeden krok.
Potem kolejny.
Bez spektakularnych zwrotów akcji.
I może właśnie dlatego jest tak piękny.
Bo przypomina, że trwałe rzeczy rzadko powstają z samego zapału.
Znacznie częściej rodzą się ze skupienia.
Z dobrze przygotowanego miejsca.
Z wiedzy, gdzie postawić stopę.
I z pokory wobec rzeczywistości, która — niezależnie od naszych opinii — zawsze ma ostatnie słowo.
Od kilku dni odpręża mnie patrzenie na ten dach.
Na ten spokojny, dekarski taniec.
I coraz częściej myślę, że prawdziwe mistrzostwo rzadko wygląda efektownie.
Znacznie częściej wygląda właśnie tak.
Spokojnie.
Precyzyjnie.
Bez zbędnych słów.
WIĘCEJ
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Zespół na dachu
Od kilku dni obserwuję ekipę dekarzy. I coraz częściej myślę, że niektóre zespoły mogłyby się od nich wiele nauczyć.
Zespoły
Efektywność
Współpraca
Od kilku dni obserwuję ekipę dekarzy.
I coraz częściej myślę, że niektóre zespoły mogłyby się od nich wiele nauczyć.
Na stromym dachu poruszają się z zaskakującym spokojem.
Jak koty.
Bez zbędnych ruchów.
Bez demonstracji odwagi.
Bez potrzeby udowadniania czegokolwiek.
Nie słyszę wielu słów.
Nie widzę przepychanek.
Nie widzę ludzi walczących o rację, pozycję czy ostatnie zdanie.
Widzę za to coś znacznie rzadszego.
Uważność.
Na takim dachu rzeczywistość bardzo szybko weryfikuje nadmiar ego.
Nie da się długo opowiadać o swoich kompetencjach.
Trzeba postawić kolejny krok.
A każdy nieprzemyślany ruch może kosztować znacznie więcej niż urażoną dumę.
Patrzę na nich.
I fascynuje mnie nie tylko sam dach.
Fascynuje mnie choreografia.
Dachówki pojawiają się dokładnie tam, gdzie będą potrzebne.
Materiały czekają we właściwych miejscach.
Ścieżki dojścia są przygotowane.
Ludzie są rozmieszczeni tak, żeby sobie nie przeszkadzać.
Każdy robi swoje.
A jednocześnie każdy wydaje się widzieć coś większego niż własny fragment pracy.
Nie widzę chaosu.
Widzę układankę.
Taką, która powstaje wtedy, gdy plan spotyka doświadczenie.
I kiedy patrzę na ten dach, przychodzi mi do głowy myśl, że wiele rzeczy próbujemy budować odwrotnie.
Więcej słów niż działania.
Więcej emocji niż obserwacji.
Więcej pośpiechu niż uważności.
Jakbyśmy wierzyli, że tempo jest dowodem skuteczności.
Tymczasem dach rośnie inaczej.
Jedna dachówka.
Potem następna.
Jeden krok.
Potem kolejny.
Bez spektakularnych zwrotów akcji.
I może właśnie dlatego jest tak piękny.
Bo przypomina, że trwałe rzeczy rzadko powstają z samego zapału.
Znacznie częściej rodzą się ze skupienia.
Z dobrze przygotowanego miejsca.
Z wiedzy, gdzie postawić stopę.
I z pokory wobec rzeczywistości, która — niezależnie od naszych opinii — zawsze ma ostatnie słowo.
Od kilku dni odpręża mnie patrzenie na ten dach.
Na ten spokojny, dekarski taniec.
I coraz częściej myślę, że prawdziwe mistrzostwo rzadko wygląda efektownie.
Znacznie częściej wygląda właśnie tak.
Spokojnie.
Precyzyjnie.
Bez zbędnych słów.
WIĘCEJ
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?
Kto płaci za niedotrzymane słowo?
„Polegać jak na Zawiszy”… Kto z Was jeszcze pamięta to powiedzenie?